De minimis'siz bir yıl: Türk bir D2C markası ABD'ye göndermek için artık ne ödüyor

Son on yılın büyük bölümünde ABD gümrük mevzuatında küçük bir ihracatçı için en değerli satır Bölüm 321'di: 800 dolar ve altındaki her gönderi vergisiz, resmi giriş olmadan ve neredeyse hiç veri gerekmeden giriyordu. 2024 mali yılında 1,36 milyar koli bunu kullandı. Bir yıl önce, 29 Ağustos 2025'te, herhangi bir yerden gelen ticari gönderiler için uygulanması sona erdi. Yerine gerçekte neyin geldiğini söyleyecek kadar zaman geçti.

Kural artık bir başkanlık kararnamesi değil

Askıya alma başkanlık eylemi olarak başladı: Mayıs 2025'te Çin ve Hong Kong, o Ağustos'ta diğer herkes. O zamandan beri iki gelişme bunu adı hariç kalıcı hale getirdi.

Şubat'ta, Yüksek Mahkeme'nin IEEPA tarifeleri kararının ardından yeni bir kararname de minimis askıya alınmasını açıkça sürdürdü; yani mahkeme kararı muafiyeti geri getirmedi. Haziran'da CBP, askıya almayı 19 CFR 10.151'e yazan geçici nihai kuralları yayımladı. Ayrıca Temmuz 2025'te çıkan uzlaşma yasası Bölüm 321'i tüm ticari gönderiler için 1 Temmuz 2027'den geçerli olmak üzere yasal olarak yürürlükten kaldırdı. Tarifelerin kendisine ne olursa olsun, vergisiz koli geri gelmiyor.

CBP, yalnızca Mayıs–Aralık 2025 arasında 246 milyon düşük değerli gönderiden 1 milyar dolardan fazla vergi topladığını söylüyor.

Üstteki tarife 24 Temmuz'da değişti

De minimis sorusu vergi ödeyip ödemediğiniz. Ne kadar ödediğiniz ayrı bir soru ve bu yaz yeniden değişti; Türk bir gönderici için çoğu ülkeden daha fazla önemi var.

Yüksek Mahkeme kararının ardından Ticaret Yasası'nın 122. Bölümü kapsamında getirilen yüzde 10'luk küresel ek vergi 150 günlük yasal ömre sahipti. 24 Temmuz'da saat 00.01'de sona erdi ve Kongre uzatmadı. Aynı dakikada USTR'nin zorla çalıştırma ithalat yasaklarına ilişkin 301. Bölüm kararı yürürlüğe girdi: ABD ithalatının yüzde 99,4'ünü oluşturan 60 ekonominin ürünlerine, normal MFN oranının üstüne binen ilave yüzde 10 ya da yüzde 12,5.

Türkiye yüzde 12,5 diliminde. Mevzuatında zorla çalıştırmayla üretilen malların ithalatını yasaklayan bir düzenleme yok ve bunu taahhüt eden bir karşılıklı ticaret anlaşması da yok; bu yüzden sabit oranı ödeyen 38 ekonomiyle birlikte konumlandırıldı. Bu, yerini aldığı 122. Bölüm ek vergisine göre 2,5 puanlık bir artış ve bitiş tarihi olan geçici bir önlem değil.

Türk bir markayı rahatsız etmesi gereken kıyaslama Avrupa Birliği. AB menşeli mallarda toplam oran MFN dahil yüzde 10 ile sınırlı: bir ürünün normal vergisi zaten yüzde 10 veya üstündeyse 301. Bölüm ilavesi sıfır. Aynı Amerikalı müşteri için yarışan bir Türk deri çantası ile bir İtalyan deri çantası artık varışta çok farklı vergi taşıyor.

Bölüm kapsamındaki mallar — çelik, alüminyum, bakır ve türevleri, otomobil ve parçaları — 301 kararının dışında ve kendi oranlarını koruyor.

Türk bir ihracatçı artık ne ödüyor

İstanbul'da 60 euroluk el yapımı bir deri çantayı Chicago'daki bir müşteriye doğrudan gönderen bir markayı ele alın.

Vergi. Çanta on haneli HTSUS koduyla sınıflandırılıyor, o pozisyonun MFN oranını — deri el çantası için kabaca yüzde 9 — artı Türk menşei için yüzde 12,5'lik 301. Bölüm vergisini ödüyor. Yuvarlak yüzde 21,5 deyin; ücretler hariç 60 euroluk çantada yaklaşık 13 euro. Önemli olan menşe, kolinin nereden postalandığı değil.

Giriş. Koli ekspres taşıyıcıyla gidiyorsa taşıyıcı informal giriş yapıyor ve vergiyi artı bir müşavirlik ücretini, DDP göndermediğiniz sürece genellikle alıcıya fatura ediyor. Posta yoluyla gidiyorsa 24 Temmuz'da başlayan posta informal giriş sürecine tabi; bu süreç gümrük teminatı ve tam veri seti gerektiriyor ve 22 Eylül'den itibaren Entry Type 13 olarak elektronik dosyalanabiliyor. Posta DDP tavanı da aynı anda 800 dolardan 2.500 dolara yükseldi.

Veri. Her kolide menşe ülke, HTSUS, değer ve gerçek bir ürün açıklaması. Düşük beyan artık gri alan değil, denetim hedefi.

Sonuç: 60 euroluk bir çanta varışta 13 euro vergi ve genellikle 10–15 euro daha taşıyıcı müşavirlik ve ödeme aracılık ücreti taşıyor. DDU gönderirseniz müşteri bunu kapıda keşfediyor. DDP gönderirseniz siz marjınızda keşfediyorsunuz.

İhracatçıların uyum sağladığı üç yol

Sindirip yeniden fiyatlamak. Verginin birkaç puan olduğu yüksek marjlı ürünlerde işe yarıyor. Yüzde 21,5'te fiyat üzerinden rekabet eden hiçbir şeyde işe yaramıyor.

Stoku ABD'ye taşımak. Toplu gönder, vergiyi ikmal sevkiyatında bir kez öde, yurt içinden karşıla. Shein ve Temu bunu yaptı ve çoğu 3PL geçen sonbahardan beri en hızlı büyüyen talebin bu olduğunu söylüyor. Stok sermayesi ve bir ABD ortağı gerektiriyor, ama müşteriye dönük sürprizi ortadan kaldırıyor ve teslimat süresini on günden ikiye indiriyor. Vergi oranını düşürmüyor — yüzde 12,5 kolide olduğu kadar palette de geçerli — ama koli başına ücretleri ortadan kaldırıyor ki 60 euroluk bir ürün için büyük rakam o.

Menşeyi değiştirmek. Yalnızca ürünün gerçekten başka yerde üretilebildiği durumlarda geçerli; esaslı dönüşüm kuralları denetleniyor ve menşe yanlış beyanı optimizasyon değil, dolandırıcılık. AB tavanı bunu Haziran'dakinden daha cazip kılıyor. CBP'nin tam olarak baktığı yer de burası.

Bundan gerçekte ne çıkarmalı

De minimis doğrudan gönderim modelleri için bir sübvansiyondu ve gitti. Bir yıl sonra iyi durumda olan ihracatçılar bir açık bulanlar değil; ABD'nin artık gerçek gümrük sınırı olan herhangi bir pazar gibi davrandığını kabul edenler: stok indirirsiniz, vergisini ödersiniz ve bir eşik üzerinden değil ürün ve hizmet üzerinden rekabet edersiniz. Türk bir marka için toplu gönderip yerelden karşılama modeli, Almanya için kullanacağı modelin aynısı. ABD sadece istisna olmaktan çıktı — ve Temmuz'dan beri bir Alman rakip için olduğundan daha pahalı bir istisna.